شعر منسوب به قیس عامرسپید اندامی است او؛ سپیدی خالص و یکدست، چنانچه ماه در دل خنکای شب بادیه.همه او را به حسن می شناسند و همانا زیبایی حسود بسیار دارد، و زیبایی بخل حسودان را بر می انگیزد.اشک های او ر

هیچ چیز نباید میان تو و خداوند جدایی بیفکند. نه پیشوایان نه نمازگذاران نه مشایخ یا هر متولی دینی و اخلاقی دیگری.نه روحانیون تقدم دارند و نه حتی فرقه تو.به ارزش ها و باورهای خود پایبند باش اما هرگز آن

کل پیکرتان، از نوک این بال تا نوک آن بال، چیزی نیست مگر تجسم اندیشه تان، به شکلی که قادرید آن را ببینید.قیدها را از اندیشه تان بردارید،تا زنجیرهای جسمتان هم گسسته شوند...

"هوشنگ شفا".. زندگی یعنی، تکاپوزندگی یعنی، هیاهوزندگی یعنی، شب نو،روز نو، اندیشه ی نوزندگی یعنی،غم نو، حسرت نو، پیشه ی نو.زندگی بایست سرشار از تکان و تازگی باشد.زندگی بایست در پیچ و خم راهش ز الوان حوادث رنگ بپذیرد.زندگی بایست یک دم، یک نفس حتی ز جنبش وانماند.

زندگی همچون سایه ای لرزان است،بازیگر مفلوکی که ساعتی روی صحنه،بال و پر می زند و به سرعت فراموش می شود. زندگی افسانه ای است که ابلهی آن را تعریف می کند و محتوای آن، سراسر هیاهو و خشم است، بی هیچ معنایی.

کنترل قند خون (دیابت)

سلام